Ana sayfa Destinasyonlar Afrika Sahranın Kalbine Yolculuk “Tassili N`Ajjer”

Sahranın Kalbine Yolculuk “Tassili N`Ajjer”

Tarafından

1201

sahranın kalbinde yaşamdan neredeyse yoksun topraklar, gizemli hayvan ve avcı resimleriyle doludur

Hali vakti yerinde olanlar buraya küçük uçaklarla gelir. Daha az varlıklı yada daha maceracı olanlar ise, dört çekerli kamyonetler üzerinde, zemin ısısının 70 dereceyi aştığı bu topraklarda çakıl, taş ve kaya kumları geçerek gelirler Cezayir in dev siperi Tahsilli dağlarına.

Gidecekleri yer, bildiğimiz anlamda dağlık bir yer olmamasına rağmen deniz seviyesinden 2250 metre yüksektedir. Daha doğrusu burası kendi içinde, sayısız koyak ve vadiye bölünüp ayrılarak uçurum ve Yalın kayaların kargaşasına dönüşen 640 km`lik bir kumtaşı platosudur. Birbirine benzeyen pek az şeyin bulunduğu, tuhaf bir güzelliğe sahip bir yer… Belki de en iyisi onu , güneşin alev kırmızısı ve moruyla buluşarak kumun üzerine mavi gölgeler düşürdüğü gün doğumunda görmektir. Günün o saatinde bu aşınmış kayalar, masalsı bir dokunuşla gökdelenlere, katedrallere, kule ve bacalaar dönüşür.
Yumuşak kayalara hayranlık uyandıran biçimlerini kazandıran sanatçı , kum yüklü rüzgar olsa da, asıl mimar suydu. Hücum eden sel suları koyakları oyup, sarp kayaları çatlak yerlerinden ayırarak sığ mağaralar oluşturdu.
Sahra olarak adlandırılan bölge bir zamanlar daha nemli bir iklime sahipti. Şu an çölün güney sınırında bulunan kuru, kum dolu vadi ve boğazlardan önceleri ırmaklar akar ve göller topraklara bereket katardı. Şimdi çöl olan bu topraklar, bir zamanların yemyeşil kırlarıydı. Kuraklaşma, ağır işleyen bir süreçtir, toprak , Hristiyanlığın başlangıcından çok daha önceki zamanlardan bu yana kurak olsa da Tasilli N`Ajjer`in tam çevirisi “ırmakların platosu`dur” Sulak günlerden bu yana ısrarla hayatta kalan, su arayışındaki kökleri, kayaların arasına sokulmuş budaklı selvi ağaç gurupları vardır. Bu selvi ağaçlarının 3000 yaşında olduğu tahmin edilir ve bunlar türlerinin sonuncularıdır., çünkü gelişebilecek tohumlar üretseler bile toprak bu yeni tohumlara hayat verebilecek güce sahip değildir ve filizlenme için fazlasıyla çoraktır. Daha canlı bir geçmişten sağ kalan bir başka hayvan ise çorak habitatını , çöl iklimiyle başa çıkabilen yuvaların mimarı kuyrukkakanlar ve çöl sıçanları ile paylaşan kıvrık kocaman boynuzlarıyla , vahşi dağ koyunlarıdır.

Çölün açıkkgöz sakini, beyaz taçlı siyah kuyrukkakan, soğutma sistemli bir yuva kurar. Bu serçe büyüklüğündeki kuş, çıplak bir kaya üzerine yuva yaparsa, yumurtaları kavurucu sıcakta pişecektir. Bu nedenle iri bir kayanın gölgesine çakıl taşlarından bir tümsek yapar, sonra tümseğin tepesindeki boşluğa ince dallardan bir yuva inşaa eder.
Döşenmiş olan çakıllar yerden gelecek sıcaklığı yalıtıp taşların arasından rüzgarı üfleyerek soğutucu görevi görecektir. Dahası bu çakıl taşları geçirgen kum taşları olduğundan ve soğuk çöl gecelerinde oluşan şebnemi içlerine çektiklerinden, bu şebnem gündüzleri buharlaşarak yuvayı soğutur.